Etiket arşivi: belkahve

Simav Eynal Bisiklet Festivali 2. Gün

3 Eylül 2016 Cumartesi

Simav – Eynal – Efir – Eynal

( Kör arkadaşlar için resimlerde betimleme yapılmıştır )

 

Ne zaman eğilip baksam yüreğime 
Eski aşklarımın kırıntıları
Parlayıp söner
Ve bir yaz gecesi karanlığında gözlerim
İKİ GÖLGE SEÇER
İstasyon Binası Ağaçlar ve Merdivenler
Rumca söylenen bir ezgiyi dinlerken
DALAR gider 
Ve bir tren gelip geçer aniden 
NE ZAMAN EĞİLİP BAKSAM YÜREĞİME

 

Arif Damar

 

Öne çıkan görsel, yerden fışkıran sıcak su buharı, bisikletçiler sağ ellerini kaldırmış. Herkesin yüzü buhara dönük.

Tatlı düşlerden erkenden uyanıyorum. Erkenden uyanmak en güzel şey. Güzel olan şeyi de yapmak gerek.  İnsan güzel şeyi yapmalı ki güne renk katmalı, güneşle beraber doğmalı Dünya’ya. Erkenden kalkmışken kahve içilmeden olmaz. Etrafımda benimle beraber erken uyananlara kahve yapıyorum bir pişirimlik. Kahveyi de değirmende taze çekiyoruz. Değirmende kahveyi çekenlerden birisi de Antalya dan Gülin Sevi Genç. İlk başta tanımamıştım, kendini tanıtınca kim olduğunu anımsadım ve yanımda oturup hem değirmende kahve öğüterek hem de sohbet ederek kahvemizi pişirip içtik.

Gülin Sevi ile yan yana oturmuş durumda poz veriyoruz kameraya. Gülin Sevi kahve değirmenini çekiyor, ben de kahve pişiriyorum taze taze. Arkamda çadırım mavi rengi ile.

Kahvaltıyı hep birlikte yaptıktan sonra hareket saatini beklerken kaplıcaların önünde çeşitli kuşların olduğu kafesler var. Kafesin birinde sarı renkli tüyleri, boynunda kahverengi ve siyah desenleri ile bezenmiş. Boynundan devam eden renk değişikliği kanatların ucuna kadar devam ediyor. Uzun kuyruğu siyah beyaz minik renklerin karışımı ile gri görünümünde. Kısa gagası olan bu kuşun cinsi sülün.

El gücü ile çalışan değirmen. Dökümden yapılmış kocaman tekerleğini el ile çevirmek kolay görünüyor. Kalın döküm ayakları üzerinde duran değirmenin çarklarının üzerinde üçgen haznesi üst kısmı geniş, alt kısmı iyice daralmış. Değirmenin yanında da yeşil gömlekli, mavi ceket giymiş, kahverengi pantolonlu, şapkalı heykel duruyor.

Eynal kaplıcaların yönetim binası ve hamam olan yeri, önü geniş bir alan parke kilitli taş döşeli temiz bir yer. Belediye görevlileri sürekli çevreyi kontrol edip çöpleri topluyor. Eynal kaplıcalarının tedavi amaçlı olarak; Romatizma, nevralji, cilt ve deri hastalıkları, böbrek taşları, siyatik, kireçlenme, kadın hastalıkları ve sedef hastalıklarına olumlu etkileri görülmektedir. Fiziksel özellikleri; Hipotonik su grubuna girmektedir. Kimyasal özellikleri; Kalsiyum, sodyum bikarbonat ve sülfat içerir. Su sıcaklığı 70-97 ºC olarak çıkmaktadır. Su içinde 2000 mg/lt mineralizasyon içermektedir.

Belediye başkanı da gelerek bisiklete binip aramıza katıldı. Başkan bisikletin üzerinde poz veriyor. Bizler de etrafında bisikletsiz başkana destek olduk.

Eynal kaplıcalarının sıcak su kaynağına doğru gidiyoruz. Kuyular yakınlarda bir yerde. Kuyudan çıkan su sıcaklığı ve basıncı fazla oluna fazlalık dışarıya püskürtülüyor. Bu püskürtme uzaklardan da rahatça görünmekte. Basınç çok olunca buhar onlarca metre yukarıya fışkırmakta. Sıcak buhar olarak havaya dikine çıktıktan sonra en tepede soğuyunca rüzgara göre yana doğru yağmur biçiminde yere düşmekte. Buhar hüzmesinin yanı perde gibi. Kuyu başından borularla tesislere taşınmakta sıcak buhar.

Bisikletleri bir tarafa bırakıp kuyulara doğru yürümeye başladık. Arazide toprak susuzluktan derin çatlaklar oluşturmuş. Çatlaklar diz boyunu aşkın. Yabani otlar da termal sudaki minerallerden rengi bir acayip olmuş.

Kuyudan çıkan geniş borudan fışkıran buharın yoğunluğu Güneş ışınlarını tamamen kapatıyor bir bulut gibi.

Kuyu borusundan çıkan buhar jet sesi çıkarıyor. İyice yanına yaklaşarak bir resim çekiliyorum.

Rüzgarın estiği yönün ters tarafında sağanak yağmur sürekli yağıyor, yer sulak araziye dönmüş durumda.

Kuyunun dibinden buhar hüzmesini çekiyorum. Güneş hayal meyal görünüyor.

Katılımcılar bir araya toplanıp resim çekilmek için kollarını havaya kaldırıp poz veriyor. Ben de kollar yukarıda arkadan resimlerini çekiyorum.

Yukarıya doğru fışkıran buhar kütlesi ve eller havaya kalkmış. Güneş buhar hüzmesinin arkasında yakından çekiyorum bir kaç eli arkadan. Kuyuların vanaları bizler için özel olarak açıyorlar buharın gökyüzüne çıkışını izlememiz için. Bu resmi öne çıkan görsel olarak seçiyorum.

Yeterince buhar çıkışını izledikten sonra topluca yola çıktık. Ara yollardan Balıkesir yönüne doğru gidiyoruz. Yol toprak ve ağaçlı olunca zevki bir başka oluyor.

İlk molamızı ağaçların serin gölgesinde veriyoruz.

Burada alabalık tesisleri var, havuzda balık yetiştiriliyor. Yakınlarda akan bir çay ve gölet bulunmakta. Çaydan gelen soğuk sular havuza boşalıp balıkların sürekli soğuk suda kalmalarını sağlıyor. Havuzun içinde bir sazan balığı görünüyor.

Dinlenme yerinde piknik yapılmakta ve piknik artıklarından beslenen köpekler de yiyecek peşinde. Krem renkli yavru köpek maskotumuz oluyor.

Bisikletleri mola yerinde bırakıp gölete doğru yürümeye başladık. Gölet yukarılarda bir yerde olduğu için biraz tırmanmak gerekecek.

Gölet küçük, bent ile su tutulmuş. Su olması etrafı değiştirmiş bir nebze. Durgun yeşil rengi, kıyılarında sazlıklar ile seyredilmesi insana huzur veriyor. Dağın gölgesi su yüzeyine yansımış.

Akasya ağacının yaprakları arasından gölet manzarası.

Göletin etrafını dolanmaya başladık. Gölet küçük olunca kısa sürede dolaşıyoruz. Karşı kıyıda yürüyen bisikletçiler ve göletin sularına yansımaları. Çınar ve çam ağaçlarının da yansımaları gölet yüzeyinde.

Pistonları ısınan Antalyalı Adnan Tutucu kalın bir borudan ayaklarını akan suda soğutuyor. Boru içine sokulmuş başka bir boru çeşme için su sağlıyor.

Yol kıyılarında kocaman ceviz ağaçları neredeyse yolu kaplamış durumda. Ceviz ağaçlarının gölgesinde bisiklet sürüyoruz.

Küçük bir çayda akan su ve ağaçlar etrafı kaplayıp görülmesi gereken bir tablo oluşturmuş. İzliyorum ve huzura erişerek orman kuşlarının şakırtılı nağmeleriyle. Su kenarındaki kuşların şakırdamaları başka bir tonda çıkıyor. Onları kendi yerinde dinlemek bana huzur veriyor doğrusu. Bir süre ormanın sesini dinliyorum akan çayı izleyerek.

Buradaki toprağın ve kayaların yapısı Kütahya da ki gibi sodalı beyaz görünümünde. Tek tük çam ve meşe ağaçları bayırda serpilmiş.

Köy yollarının bazıları henüz asfalt ile tanışmamış. Burada toprak yol köyleri birbirine bağlıyor. Araç ta görünmüyor bu yolda. Sadece bizler bisiklet sürüyoruz. Ağaçlar çalı boyunda ve dağınık .

Yol kıyısında çeşme ve su görmek olası. Borudan az da olsa su akması bana yetiyor. Sularımı tazeliyorum çeşmeden. Biraz da içmek gerek her çeşmede olduğu gibi. Borudan akan su ve döküldüğü yalak görünüyor resimde. Akan su aşağılarda iri damlalar şeklinde ayrılarak yalağa dökülmekte.

Her yerde olduğu gibi çocuklar bizi meraklı gözlerle izliyorlar sessizce. Ellerinde Türk bayraklarını sallayıp bizlere selam veriyor. Çocuklar havuz duvarının üzerine oturmuşlar. Oğlan çocuğu ayakta. Küçük bir kız da yerde ayakta duruyor. Toplam dört kişiler. Şimdiye kadar hiç görmedikleri kadar bisikletli görmenin heyecanı içindeler belli. Havuzun ön kısmında taş ve dal parçaları ile çit çekilmiş bahçeye.

Efir köyünün kavşağından geçiyoruz. Tabelada sağ yönnde ok işareti ile Efir, Kınık 5, Akdağ 7, Güney 10. Altına siyah çizgi çekilip diğer yöne ok işaretiyle Kusumlar 4, Yeşilçam 6, Hisarbey 9 kilometre olduğunu belirtiyor. Üç kavak ağacının boyu epey uzun.

Kavşağın diğer tarafında da bu kez ok yönleri sola gösterir biçimde Efir, Kınık 5, Akdağ 7, Güney 10,. Yine çizgi ile ayrılmış ters yönü gösterir ok işareti Boğazköy’e 5 kilometre kaldığını belirtiyor.

Küçük taş bir ev bakımsız ve terk edilmiş olarak karşımda duruyor. Kiremitli çatısı, bana bakan yanda çatı aynası tahta ile kaplanmış . Bir kısın tahtalar yerinde yok. Evin girişinde tahta kapı ve üzeri boşluk. Evin önünde ince tomruk olarak kesilmiş ağaçlar yığılı. Solda ise çalı çırpı konulmuş ocakta yakmak için.

Efir köyünün yakınlarındaki bir gölete daha geldik, etrafında pek ağaç yok. Göleti uzaktan çekiyorum.

Tarlanın kıyısında kocaman bir armut ağacı var. Gölgesinde bisikletim KUZ dinlenirken uzaktan resmini çekiyorum armut ağacı ile birlikte.

Akdağ köyünde köylüler yiyeceklerini Güneşe kurumaya bırakmışlar sokakta. Mısır sarı rengi ile, ayçiçeği siyah rengi ile kurumakta brandanı üzerinde.

Mısır ile beraber parça parça brandaların üzerinde diğer meyveler de kurumaya bırakılmış yol kıyısında.

Geniş arazilere kavak ağaçları dikilmiş yol boyunda. Gölgesi toprak yola vurmuş, bisikletliler de kavak ağaçlarının gölgesinde gidiyorlar.

Güney köyündeyiz, eski kerpiç evler zamana karşı direniyor. Biraz yıpransa da hala ayakta ve içinde oturanlar var. Karşımda uzun bir ev, tek katlı, yuvarlak kiremitli, kerpiç duvar.

Tarihi taş köprüye girerken beyaz gelinliğini giymiş gelin ve beyaz ceket, lacivert pantolon giymiş damat ışıl ışıl resim çektiriyor. Ben de onları bir poz çekiyorum. Sonrasında mutluluklar dileyerek bir yastıkta kocasınlar temennisinde bulundum genç çifte.

Simav çayı üzerinde tarihi köprü onarılarak yenilenmiş. Köprü 9 göz olarak yapılarak tarihi doku korunup halkın ziyaretine açılmış. Evlenecek gelin – damat, nişanlılar, sevgililer ve halk buraya gelip resim çektiriyorlar. Biz de bisikletlerimizle köprünün üzerine çıkarak poz vereceğiz.

Ben de köprünün diğer yanından köprü kenarına dizilmiş bisikletlilerin resmini çekiyorum. Köprünün 9 gözü ile birlikte. Köprünün altında su akmasa da etraf ağaçlarla kaplı.

Yan yana dizilmiş bisikletler ve katılımcıların yandan ve yakından resmini çekiyorum. Karşıdan bizleri çekenler var fotoğraf makinesi ile.

Kamp alanına gelip bisikletleri çadırın yanına bıraktık. Doğru hamama. Bir güzel yıkanıyoruz termal sıcak su ile. Terli eşyaları da elden şöyle bir geçirip yıkıyorum. Kuru ve temiz elbiseleri giyip yıkadığım çamaşırları kurusun diye astım. Rüzgarda çabuk kuruyor çamaşırlar. Akşam yemeğinden önce Mehter takımı gelip meydanda yerlerini alıyorlar.

Davullar, zurnalar, kös, zil çalgı elemanları. Ellerinde uzun sopalarda flamalar, bayraklar ve sancak. Başlıyorlar mehter marşları çalmaya. Davul sesi bir yanda, zurnalar barım barım ötüyor. Kös davuluna tokmaklar vurdukça veriyorlar coşkuyu, veriyorlar mehteri.

Mehter başı orkestrayı yönetiyor, sağında kös davulu iki tane, yanlarında bayrak tutan iki asker. Yeşil elbise giymişler. Arkada 7 kişi kırmızı elbise giymiş mehter marşlarını söylüyor. Karşıda Simav belediyesi Eynal kaplıcaları yazılı termal hamam binası. Sağda davullar. Mehter takımındakilerin başlarında çeşitli kavuklar, başlıklar takılı.

Mehter veya mehteran, Osmanlı Yeniçeri Askerî Bandosu. Dünyanın en eski askerî bandolarından birisidir.

Farsçadaki “mihter” kelimesinden türemiştir. İslamiyetten önceki Türk devletlerinde, küçük değişikliklerle yer almıştır. Yeniçerilerin olduğu gibi Mehteranın da Piri Hacı Bektaşi Veli olup, her icraattan önce mutlaka Peygamber, Ali ve Hacı Bektaşi Veli adına dua okunması ve marşlarda adlarının zikredilmesi gelenektendir. Üç önemli sembol yer alır; ocak, sancak ve zafer.

Osmanlı mehterinde; zurna, boru, kurrenay ve mehter düdüğü gibi nefesli, üflemeli, kös, davul, nakkare, zil ve çevgân gibi vurmalı ya da çarpmalı çalgılar yer almıştı. Tüm çalgıların sayısı eşit tutulmuş ve bu sayıya dayanarak mehterin kaç katlı olduğu belirlenirdi.

Kaynak; Vikipedi

Solda üç davul, bir zil. Bir kişi elinde sırık, tepesinde hilal, altında iki yana sarkmış püskül. Yanındaki de yeşil sancağı bir eliyle tutuyor. Giydikleri elbiseler yeşil ve kırmızı ağırlıklı.

Mehter takımı çalıp gittikten sonra yemeğimizi yedik. Hava karardı, bize gösterilen yere gidip varilde ateşi yaktık bir güzel. Hava karardıktan sonra serinlik üşütmeye başlıyor. Ateş karşısında iyice ısındıktan sonra Antalya dan gelen Nevzat Özdemir kardeşim alıyor sazı eline başlıyoruz türkü söylemeye. Nevzat çaldıkça bizler söyledik.

İki yarım varilde odunlar yalımlarla yanıyor  gecenin karanlığında. Alevlerin kızıllığı yüzlerimize yansıyıp türkülerimize renk katıyor.

Türküler yüreklerimizi ısıtıp coştu gecenin ilerleyen saatine. Artık odun atmıyoruz varile ve son kalan közlere su döküp söndürüyoruz. Ateş yakıp türkü söylediğimiz yer top sahasının diğer tarafı ve çadırlardan uzak. O yüzden çadırdakileri rahatsız etmemiş olduk. Ateş söndükten sonra çadırlara gidip yatıyoruz günün yorgunluğunu çıkarmak için.

Bugün yaptığımız yol yaklaşık olarak 60 Kilometre civarı.

Aşağıda yaptığımız yolun haritası

Powered by Wikiloc

Büyük Taarruz 4. Gün

8 Eylül 2015 Salı

4. Gün Turgutlu – Kemalpaşa – Belkahve

(Kör arkadaşlar için betimleme yapılmıştır)

 

Dağlar aydınlanıyor.
Bir yerlerde bir şeyler yanıyor.
Gün ağardı ağaracak.
Kokusu tütmeğe başladı:
Anadolu toprağı uyanıyor.
Ve bu anda, kalbi bir şahan gibi göklere salıp
ve pırıltılar görüp ve çok uzak
çok uzak bir yerlere çağıran sesler duyarak
bir müthiş ve mukaddes macerada, ön safta, en ön sırada,
şahlanıp ölesi geliyordu insanın.

Nazım Hikmet RAN

Kurtuluş Savaşı Destanı Şiiri

Öne çıkan görsel, Atatürk heykeli, iki yanda ikişer direkte Türk bayrakları. Kaidenin dibinde Büyük Taarruz bisikletçileri toplu halde poz vermiş.

Turgutlu kasabasının en büyük sorunu motorlar. Öyle ki bütün gece serseri mayınlar gibi motor homurtuları ile dolaşıp durdular. Serserilerin uykusu da yok ve sadece gürültü yapmaktan başka bir şey bilmiyorlar. Babalarından öyle görmüşler, açıkçası kültürleri böyle. Kamp yerimiz yeşil alan, dere kenarı olunca motor gürültüleri yüzünden pek rahat uyudum diyemem. Sabah güneş doğmadan uyanıyorum, çadırımın içinden sabahın seher manzarası böyle. Karşımda bir ağaç, daha arkada binalar.

Uyanır uyanmaz elimi yüzümü yıkadıktan sonra hızlıca çadırı toparlayıp eşyaları kıytırığa yükleyiverdim.  Harekete hazırım, sabah kahvaltısını yine aş evinde bir güzel yapıyoruz. Aş evi belediye sebze meyve hali içinde. O yüzden bisikletle gidip gelmek en iyisi. Kuz ve kıytırık yola çıkmaya hazır, çimenlerin üzerinde park etmiş. Çubuğun üzerinde Türk bayrağı, ağaçların ardındaki yüksek direkte daha büyük Türk bayrağı dalgalanıyor.

Kahvaltının ardından herkes hazır olunca yola çıkıyoruz. Ana yola çıkmadan direk dağların eteklerine doğru gidip köy yollarından gideceğiz. Zaten eski yol oralardan geçiyor. Büyük Taarruz da askerlerimiz de bu yoldan gitmişler.

Yol köy yolu olsa da trafiği epey hareketli, yol dar olunca dikkatli gitmek gerek.

Yaz sonları, Eylül ayına yeni girdik. Yaz boyu yağmur yağmayınca tarlalar sararmış otlar ile kaplanmış durumda. Bozkır görünümünde ortalık.

Bu yoldan ilk defa geçiyorum, şimdiye kadar hep Ankara ana yoldan gidip geldim araba ya da otobüs ile. Bisiklet olunca yol değişiyor. Etraf yeşillikler altında gözüm gönlüm açılıyor resmen. Oysa ki ana yolda fabrikalar ile kaplanmış bunun getirdiği kamyon, tır trafiği alabildiğine armış ve gürültülü. İyi ki bu yoldan geliyoruz. Köprü korkuluğunda bisikletim KUZ ve kıytırık duruyor.

Yolun iki tarafı da bahçeler ve ağaçlardan yeşil bir örtü ile kaplanmış durumda. Resim çekmek ve nefis incirlerin tadına bakmaktan grubun arkasında kaldım. Olsun gidilen yer belli, nasıl olsa yetişirim onlara. O yüzden acele etmiyorum. Doğanın keyfini çıkara çıkara yol alıyorum.

Bizimkiler Bağyurdu köyünde mola vermişler. Ben de bisikleti park edip bir çay içecek zamanı buluyorum. Kahvede oturmuş arkadaşları çekiyorum. Sağda köylüler, motorlarını, traktörlerini park etmişler. Onlar da çay içmeye gelmişler.

Çaylar içildikten sonra tekrar yola çıkıyoruz, yol benim için çok güzel. Yolun keyfinden ne zaman Kemalpaşa kasabasına geldik anlayamadım. Kasabanın yukarılarında bulunan Kültür evine doğru yöneldik.

Kültür evinin önüne bisikletleri park edip içeri giriyoruz hep beraber.

Mustafa Kemal Atatürk’ün İzmir’e girerken konakladığı bir kasaba olmasına borçlu olan Kemalpaşa, 25.000 nüfuslu, tarihi özellikleri güçlü bir yerleşme… Tarihi öneminin odakları, sırasıyla, MÖ 1450 tarihli Hitit-Batı Anadolu kavimleri arasındaki savaş ve bu savaşın anısına dikilen (Hitit prensini simgeleyen) Karabel isimli büyük bir kaya anıt; MS 13.Yüzyıl’da Latin İşgalinde İstanbul’dan göçen Bizans Hanedanı’nın kurduğu Nymphaion, kenti ve kente ait Laskarisler sarayı; Osmanlı dönemi yapıları ile Nif Dağı ve mitolojik Nif çayının oluşturduğu doğal güzelliklerden oluşmaktadır.

16 Mayıs 1919 tarihinde Yunan işgaline uğrayan “Nif” şehri daha sonra 8 Eylül 1922 sabahı Savandağ Mevkiinde yapılan küçük bir çarpışmayı müteakip Türk askerleri tarafından saat 15:00’te kurtarılmış ve Hükümet Konağına Bayrağımız çekilmiştir. Büyük kurtarıcımız Atatürk 8 Eylül 1922 günü İlçemize gelmiş ve o zaman düşman karargahı olan ve halen Askerlik Şubesi olarak kullanılan binada geceyi geçirmiştir.

Müzenin kapısından içeri girerken

Mustafa Kemal’in karargah olarak kullandığı binada yattığı yatak ve eşyalar günümüze kadar iyi korunarak sergilenmekte. Yatak ve özel eşyaları. İki tane Atatürk portresi yatakta.

Atatürk resimleri, dikine duvar halısı ve bir kaidenin üstünde gaz lambası.

Askerler geceyi beklediler, 
Bozkır gecesini. 
Sıcak toprak üstünden 
Bir buğu yükseliyordu 
Yıldızlara baktı Hasan Çavuş 
Dedi: “emme de parlak bu gece” 
Bir sigara yaktı 
Mangasından tekmil getirdi Memiş Onbaşı: 
Aydınlı İsmail’in bacağında sızı varmış, 
Tireli Hüseyin sabaha kadar uykusuz kalmış. 
Bodur Ali ah diyor bir memlekete gitsem, 
Yine hafiften bir türkü tutturmuş, 
Giresunlu Rüstem. 
Tüfeği elinden düşmez Bergamalı Ahmed’in, 
Avrat, tüfek, at, 
Namus sözüdür, diyor 

Arif Hikmet PAR

Solda küçük bir dolap, sağda, çekmeceli ayna, üzerinde kırmızı kaplı defter duruyor. Aynanın yanında tahta sandalye.

Süslü boy aynası, önünde defterler.

Zamanımız epey var, müzenin önünde toplanıp resim çekiliyoruz. Ardından gölgelik yerde oturup dondurma ile serinlemeye çalışıyoruz. Resimde 26 kişi var.

Öğle yemeği için Büyük Taarruz turuna sponsor olan lions kulübünden birisinin fabrikasında öğlen yemeği yiyoruz. Yemekten sonra ana yola çıkınca trafik polis arabaları eşliğinde yola çıktık. Polisler yolu tamamen kapattılar ve Bel kahveye kadar da bir tane araba bile salmadılar. Aslında gereksiz yere kapattılar. Yol iki şerit gidiş, emniyet şeridi de geniş. Tek şeridi kapatsalardı bize yeter de artardı bile. Topu topu 25 kişiyiz zaten, eskortluk eden arabamız ile karayolunda fazla yer de kaplamıyoruz. Sadece bir tır alanı kadar yerde gidebiliriz. O gün de neredeyse fırtına şiddetinde lodos rüzgarı tam karşıdan esmekte. Rüzgara karşı pedal çevirmek te zorlaşınca 10 Km/h ile gidiyorum. Sadece ben arkadayım o da emniyet şeridinde gitmeme rağmen polis arabaları arkamda bir tane bile araba bırakmadılar. Böyle yavaş yavaş Belkahveye kadar rüzgara karşı pedalladım zar zor. Belkahve park alanına girince serbest kalan arabaların homurtuları korkunçtu. Belki 1 saatten fazladır tın tın yol aldılar ve neden bu kadar yavaş geldiklerini bilmeden sinir olmuşlardır. Haybeye araç birikimi olduğu için boşa giden akaryakıt ve işine yetişemeyen sinirli sürücüler için üzgünüm. Polislere o kadar yolu açın ben giderim desem de önüm bomboş olan yolda ilerlemek canımı sıktı biraz. Elimden bir şey gelmedi ne yazık ki.

Bisikletim KUZ ve kıytırık Belkahvede, Atatürk heykelinin ardında. Heykelin iki yanında ikişer bayrak direğinde Türk bayrakları dalgalanıyor. Benim bayrağım da kıytırıktaki çubukta Atatürk’e selam veriyor.

Ben ve trafik rahatlayınca bisikletimi park ediyorum alana. Etrafı şöyle bir kolaçan ediyorum. Bisikletim KUZ ve kıytırık park alanının kıyısında park etmiş durumda.

Müze binasının yanından, Atatürk heykeli.

Mustafa Kemal, Kurtuluş savaşında Büyük Taarruzun son günü İzmir girişinde ki tepede son molasını veresiye kadar kahvesini hep sade içmiştir. Önemli işler ve çetin geçen savaşta uyanık kalmak, düzgün karar vermek, temiz ve duru düşüncenin olması için sade kahve ile gerçekleştirmiştir. Artık iyice dağılmış Yunan ordusu ardına bakmadan yıldırım gibi gelen Türk ordusundan biran önce kurtulmak için kendini denize atması an meselesi. Bunu bilen Mustafa Kemal İzmir’e girmeden önce son gecesini burada (sonradan adı Belkahve olacak) kahvesini bol şekerli içerek rahat bir şekilde uyumuştur çadırında. Artık savaşın sonuna gelinmiştir ertesi gün düşman denize dökülecektir.

Çadırı İzmir’e bakacak şekilde kurduktan sonra kahve takımımı çıkarıp bol şekerli kahve cezvesini ocağa sürüyorum. Yanımda şanslı 3 kişi daha var. Onlarla paylaşıyorum ve Büyük Taarruz bisiklet turunun sonuna gelmenin rahatlığı ile kahvelerimizi keyifle içiyoruz İzmir’ karşı.

Alanda bulunan bir kaç yeşil alana çimenlerin üzerine çadırları kurduk.

Mustafa Kemal’in dev heykelinin dibinde merdivenlerde toplanıp resim çekiliyoruz. Bu resmi öne çıkan görsel olarak seçiyorum.

İzmir den bisikletçi arkadaşlar da bu akşam Bel kahveye geleceğimizi bildiklerinden bizleri ziyarete geliyorlar. Bu tarafa geçiş biraz sorunlu olduğundan dikkatlice geçmeye çalışırlarken resimlerini çekiyorum. Aşağıda 5 bisikletçi orta şeritte bekliyorlar karşıya geçmek için.

Akşam yemeğinden sonra henüz güneş batmadan turda olan arkadaşımız Ertuğrul Arda evine gidip seyyar buzlukta bizlere sürpriz yaparak kutlamamıza neşe içinde votka limonata ile kadehleri kaldırdık şerefimize. Muhabbetimiz artsın hep birlikte herkesin kendi bardağı kendine yetiyor. Ben, Ergun, Nafiz ve Şafak yan yana. Hasan Berat Kur bizi çekiyor.

Hava karardıktan sonra İzmir’in muhteşem ışıklarını bir süre seyrettim. Bu şehri olduğu gibi seviyorum, kalabalık sakinliği, gürültülü sessizliği, kargaşalı duruluğu, Lodosu ayrı, Meltemi ayrı. Poyrazın soğuğu ile Karayelin serinliği hep içimi ısıtmıştır. Havası kalleş olsa da insanları kalleş değildir. Oldum olası sevmişimdir güzel İzmir’i, körfezi, mavisiyle.

İzmir’in dağlarında çiçekler açar.
Altın güneş orda sırmalar saçar.
Bozulmuş düşmanlar hep yel gibi kaçar.
Yaşa Mustafa Kemal paşa,yaşa;
Adın yazılacak mücevher taşa.

Gece karanlığında, Belkahve’den ışıklar içinde güzel İzmir.

Şimdiye kadar yüzlerce kez geçmişimdir Belkahve’den ama ilk defa kalıyorum burada. Hem de çadırda. Evim 20 Kilometre ötede olsa da bisikletin dünyamı değiştirdiğini, burada çadır kurup kalmamdan belli. İyi ki de bisikleti tanımışım, dünyasına girmişim. Bir çok ilk olayı yaşıyorum ve yaşamaya da devam edeceğim sağlığım elverdiğince. Bu gece çadırımda daha da mutlu bir şekilde uyuyacağım kesin.

İzmir düşlerimde olacak

Bu gün yaptığımız yol 45 Kilometre civarı.

Yaptığımız yolun haritası aşağıda

Powered by Wikiloc

Büyük Taarruz 1. Gün

5 Eylül 2015 Cumartesi

1. Gün İzmir – Salihli

(Kör arkadaşlar için betimleme yapılmıştır)

 

Düşündü birdenbire kayalardaki adam
kaynakları ve yolları düşman elinde kalan bütün nehirleri
Kim bilir onlar ne kadar büyük
ne kadar uzundular?
Birçoğunun adını bilmiyordu
yalnız, Yunan’dan önce ve Seferberlikten evvel
geçerdi Gediz’in sularını başı dönerek.

Dağlarda tek
tek
ateşler yanıyordu
Ve yıldızlar öyle ışıltılı, öyle ferahtılar ki
şayak kalpaklı adam
nasıl ve ne zaman geleceğini bilmeden
güzel, rahat günlere inanıyordu
ve gülen bıyıklarıyla duruyordu ki mavzerinin yanında
birdenbire beş adım sağında onu gördü.
Paşalar onun arkasındaydılar.
O, saati sordu.
Paşalar: “Üç” dediler,
Sarışın bir kurda benziyordu.
Ve mavi gözleri çakmak çakmaktı.
Yürüdü uçurumun başına kadar,
eğildi, durdu.
Bıraksalar
İnce, uzun bacakları üstünde yaylanarak
ve karanlıkta akan bir yıldız gibi kayarak
Kocatepe’den Afyon ovasına atlayacaktı.

Nazım Hikmet RAN

Kurtuluş Savaşı Destanından

 

Mondros ateşkes antlaşması imzalanmış, yurdun dört bir yanı işgal altında. Emperyalist güçler 1. Dünya savaşını kazanıp dünya haritasını kendi planları doğrultusunda çizmeye başlamıştı. Osmanlı devleti de yenik düşmüş, asker silah bırakıp terhis olmuştu. Ama Türk kanında esir düşmek diye bir şey yok. Tarih te yazmamış şimdiye kadar.  Emperyalist güçler Avrupa’nın şımarık çocuğu Yunanlılara atalarının yurdunu vermişlerdi. Yunanlılar da 15 Mayıs 1919 da İzmir’e çıkarma yapıp Ege bölgesini işgal ederek Türk köylülerine katliamlar yapıp yerleşmeye başlamıştı. Oysa ki Antik Yunan Tanrıları kendilerini çoktan terk etmişti. Bunu bilmeden emperyalistlerin sözlerine kanarak sevinmişlerdi. Mustafa Kemal ve silah arkadaşları bu durumda 19 Mayıs 1919 da Samsun’a çıkıp Kurtuluş Savaşını başlatmıştır.

Mustafa Kemal bir çok savaşta edindiği deneyimlerden yola çıkarak emperyalistleri yenmek için onların maşalarını ortadan kaldırmak yeterdi. Çünkü emperyalistler kendisi hiç bir saman savaş meydanına çıkmaz maşalarını savaşa sürerlerdi. Yunan birlikleri tüm Ege ve Marmara’nın bir çoğu yeri işgal etmişlerdi. Erzurum Sivas kongreleri yapılmış  23 Nisan 1920 de Büyük Millet Meclisi Ankara da kurularak işgalci güçlere karşı orduyu yeniden kurup  Kurtuluş Savaşını başlatmıştı. Bu arada bir çok kahraman çeteler kurarak düşman işgaline karşı küçük şaplı savaşlar yapsa da işgali durduramamışlardı. Sonrasında hepsi düzenli orduya katılarak Kuvayı Milliye hareketini güçlendirmiştir.

Ermeniler doğu da yenilgiye uğratmış Rusya ile doğu sınırları güvence altına alındıktan sonra Güney doğu illeri de zayıf işgal güçleri kolayca defedilebilirdi. Mustafa Kemal emperyalist maşaların en kuvvetlisi Yunan ordusu olduğunu bildiğinden Yunan işgaline son verirse yurdumuz kurtulup bağımsızlığını ilan edebilirdi. 21 gün 21 gece süren Sakarya Meydan Savaşı 23 Ağustos 12 Eylül 1921 kazanıldı. 1683 Yılında Viyana yenilgisinden beri çekilmekte olan Türk orduları ilk defa düşman ilerlemesine dur diyerek büyük bir güç kazanarak Büyük Taarruz’a başlayabilirdi.

Ordular artık hazırdı, 26 Ağustos 1922 de sabahın erken saatlerinde Afyon Kocatepe den başlayan topçu ateşi ile 9 Eylül 1922 de İzmir de Yunanlıları denize dökmekle sona ermiştir. 15 gün gibi kısa bir sürede Dünyada hiç bir savaşta bir ordu bu kadar hızlı savaşarak ilerleyip zafere ulaşmamıştır. Dünyada örneği yoktur ve tektir! Yunanlılar denize döküldükten sonra yurdun geri kalanı kısa sürede düşmandan temizlenerek Türkiye Cumhuriyetini kurarak Emperyalistlerin planlarını bozulmuştur.

 

Öne çıkmış olan görsel, Bisikletim KUZ ve kıytırık Belkahve önünde. Arkada Atatürk heykeli.

İşte bu savaşın başlayıp bittiği yere kadar orduların geçtiği yerlerden geçerek o anları yaşatmak için Osman Kutlu Büyük Taarruz Bisiklet Turu düzenlemeye karar vermiş. Bu yıl 2. tur yapılıyordu Ben ise 26 Ağustos Afyon Kocatepe den başlamak isterdim ama Kosova da bisiklet turu yaptığımdan yetişememiştim. Kosova dan Türkiye’ye geldikten sonra Büyük Taarruz Bisiklet Turuna 5 Eylülde Salihli den katılmaya karar verdim ve henüz Kosova yorgunluğumu atmadan hazırlığımı yaptım. Bu kez yanıma kıytırığı da alacağım. Son turumda Denizli, Salda derisi Antalya, Mersin turunda kıytırıkla zorlanmıştım açıkçası. Bu boşlukta KUZ fabrikada yeniden boyanıp adımı yazdırdım. Komponetleri değiştirerek daha küçük aynakol dişlileri, daha büyük kaset dişlisi ile değiştirip 9 lu 27 vites sistemine geçtim. Kendimi de test edeceğim kıytırık ve dişlilerle.

5 Eylül sabahın erken saatlerinde henüz sıcak başlamadan evin önüne çıktım. KUZ kıytırık ve ben yola çıkmaya hazırım.

Henüz İzmir sabah trafiği artmadan hızlıca ilk yokuşumu, metro üst geçidini aştım Basmane den sonra. Gerçi pek ahım şahım bir yokuş değil ama kıytırıkla hissetmedim bile. Bisikletim KUZ, arkasında kıytırık, yol kıyısında duruyor.

Oradan stadyum, sanayi, garaj bölgesinden Pınarbaşı fabrikalarına ulaştım. Bu yol hafif eğimli habire yukarı doğru tırmanıyorum ama pek hissedilir bir çıkış değil.

Fabrikalardan sonra kamyon tır trafiği azaldı, Belkahve’ye doğru yaklaştım. Karşımda taş ocakları, neredeyse dağı yok edecekler.

Belkahve geçidi 1200 metre tırmanış ve 3 şeritli yolda hiç emniyet şeridi yok. Sadece arabaları düşünüp yapılmış bir yol. Tehlikeli olduğundan çıkışın büyük bir kısmını Kavaklıdere köyünden çıkacağım. Karşımda Kavaklıdere köyü.

Kavaklıdere köyünden çıkan yol kısa ve sert bir yokuştan çıkılarak zirveye az bir mesafede ana yola çıkıyor. Kıytırık ve KUZ köyün üzerimde, karşıda tepeler ve vadi. Kıytırıkta, çubuk üzerimde Türkbayrağı dalgalanıyor.

İşte Mustafa Kemal 9 Eylül 1920 de burada kahvesini içerek güzel İzmir’i seyretmiştir. Öncü birlikler Belkahve den saldırıya geçerek hızla kaçan Yunanlıları önüne katarak denize kovalamaya başlamıştı o sıralar. 8 Eylül akşamı burada kamp kuracağız. Atatürk anıtı karşıda, bisikletim yol kıyısında park etmiş. Bu resmi öne çıkan görsel olarak seçiyorum

Belkahve zirvedeyim, tabela 260 metre rakım gösteriyor. Pek te zorlanmadım çıkarken, yeni dişliler işe yaradı.

Belkahveyi indikten sonra yoldaki emniyet şeridi bisiklet sürmek için uygun genişlikte. O yüzden rahatça yol alıyorum. İlk molamı Sütçüler köyünde çay ve atıştırmalık bir kaç kuru meyve, bisküvi ile dinleniyorum. Hava açık, rüzgar pek yok. Asfalt kaymak gibi olunca tempo gayet iyi. Bisikletim kilometre tabelasının yanında. Tabelada: Turgutlu 32, Uşak 195, Ankara 564 kilometre olduğunu gösteriyor.

Manisa il sınırına geldim bile.

Turgutlu kasabasında yemek molası verdim. Menü pide – Ayran. Turgutlu kasabası bayağı kalabalık. Araçlardan çok motor var ve hiçbirisi kask takmıyor. Trafik pek denetlemiyor anlaşılan. Oysa ki uyarı afişleri yazılmış en çok ölümler motor kazalarında oluyor diye. Motorcular bu uyarılara pek aldırdığı yok. Nasıl olsa bize bir şey olmaz diyerek motorların ses kirliliğinden başka bir şey yapmıyorlar. Yemekten sonra kasabanın parkına giderken yanıma bir bisikletçi yanaşıyor. Manisa da çalışıyor ve bisikletle işe gidip geldiğini söylüyor. Beni tanıyor ama ben onu tanımıyorum. İsmi de aklımda kalmadığından hatırlayamıyorum bir türlü. Parkta oturup sohbet ediyoruz kahve pişirirken. Nereye gittiğimi neden gittiğimi anlatınca benimle beraber Salihli’ye kadar pedallamaya karar verdi. Turgutlu da genç bir bisikletçiyi arayıp gelmesini söyledi. O da bizimle Salihli’ye pedallayacak. Arkadaşla bankta oturmuş kahve içiyoruz, bisikletim önde park halinde.

Lise çağındaki genç bisikletçi gelince hep beraber yola çıktık. Ahmetli kasabasına kadar durmadık. Daha önceleri araba ile yıllarca gelip geçmiştim bu yoldan ama hiç bir zaman böyle bir yer olduğunu görememiştim. Salihli yönüne giderken yolun solunda, çınarların altında gölgelik bir çay evi var. Aynı zamanda yanından da küçük bir çay şarul şurul akıyor. Burayı bisiklet turlarımda keşfetmiştim. Artık her geçişimde burada mutlaka mola veriyorum. Zaten mesafe olarak Turgutlu – Salihli arasının tam da ortasında kalıyor. 20 Kilometre mola yeri uygun bir yere denk gelmesi çok iyi. Hem dinleniyorsun hem de çınarların gölgesi altında akan suyun şarıltıları insana huzur veriyor.

Çay, soda, su ile çınarın altında enerji toplarken Turgutlu da ki bisiklet durumunu konuşuyoruz. Bireysel bisiklet biniyorlar bir kaç kişi. Öyle grup kurup düzenli bisiklet sürmüyorlar. Ben de onlara Perşembe akşamı bisikletçileri grubu kurup bisikletçileri bir araya toplayıp insanları bisiklete binmeye özendirmelisiniz diye öneriler sundum. Turgutlu ufak bir yer değil, nüfusu 100.000 sayısını aşmış durumda. Türkiye deki bir çok ilden daha kalabalık. Çınar altındaki masada üç kiş oturmuş poz veriyoruz kameraya.

Dinlenme bittikten sonra tekrar yola çıkıp hızlı pedal çevirmeye başladık. Eskiden karayolu Sart köyünün içinden geçerdi. Sart harabelerini seyretmek hoşuma giderdi. Yeni yapılan yol köyün çevresinden dolanınca araba ile geçişte harabeleri görmez olmuştum. Eski yola giriş bile bırakmamışlar. Toprak, dik bir yerden anca inebiliyorsun. Biz de öyle yaptık ve trafik gürültüsü ve yoğunluğundan bir süreliğine kurtulmuş olduk. Aynı zamanda bisikletli olduğumdan harabeleri daha yakından ve daha çok görme şansına sahibim. Bir de resim çekerek daha iyi görüyorum harabeleri. Yüksek duvarlı saray kalıntısı, önde sütunlar ve yıkıntılar.

Kalıntıların devamı.

Arkadaki tepelerde yıkıntı kalıntıları.

Salihli ye saat 16:00 civarında vardık. Girişteki parkta yayılıp hem dinlenme hem de birer kahve içmeli.  Ne de olsa hak ettik bir kahveyi. Üç kişi çimenlerde oturuyoruz.

Grubun içinde arkadaşım Şafak Omaç’ı telefon ile arayıp nerede olduklarını öğrendim. Salihli dışında Taytan köyü yakınındaki Tuana oteline doğru sora sora gittim. Tura katılanların çoğunu tanıyordum, beni görünce sevinçle karşıladılar. Yeni kişilerle de tanışıyorum bu arada. Onlar için taze kan ve hareket demek. 10 gündür aynı kişileri görmekten ve kimileri arasında soğuk rüzgarlar esmiş olduğunu fark ettim. Ben gelince hava değişti ve tur sonuna kadar da böyle gideceğini sanıyorum. Hemen çadırı kurup deniz şortumu giyerek otelin mavi renkli havuzunda keyif yapan arkadaşların arasına katıldım. Akşam üzeri Eylül ayının nefis gün batımında havuz bana çok iyi geldi. Havuzda 5 kişiyiz, üzerimize yandan fıskiyeden sular fışkırıyor.

Havuz keyfini fazla uzatmadan çıkıp kurulandıktan sonra hemen üzerimi giyiyorum ve güneş batmadan seyretmeye başladım. Harika bir günün ardından muhteşem görünümü ile ortalığı kızıla boyayıp batasıya kadar izlemek beni hep mutlu etmiştir. Ağaçların arasında batan Güneşi digital zoom yaparak yakından çekiyorum.

Bu da normal hali, solda ağaç yığını, ortada Güneş ve sağda tek bir ağaç.

Çadırım, KUZ ve kıytırık öylece henüz hava kararmadan bekliyorlar. KUZ için yaptığım yenilikler iyi olmuştu ve kıytırık ile fazla zorlanmadan 100 kusur kilometre sorunsuz, fazla zorlanmadan gelmiştim. Çadırımla birlikte bisikletimi çekiyorum.

Havuz gece ışıkları ile bir başka görünüme büründü. Maviden çok turkuaz rengi insana huzur veriyor. Fıskiyelerden fışkıran suyun havuza düşen sesi eşliğinde havuz kenarında kurulan masalarda akşam yemeğini hep beraber yiyoruz. Yemeği de otelin müzik grubunun çaldığı güzel şarkılarla tamamladık.

Havuz başında Nazlı ile bir resim çekilmeden olmaz. Güzelliğe güzellik katmak gerek.

Müziğe eşlik ederek ve oyun havalarında oynayıp kurtları bir nebze olsun döküyoruz. Kurtlar bittikten sonra fazla geç olmadan herkes birer ikişer çadırlarına çekilmeye başladı. Hava ve ortam değişip herkes birbirine iyi geceler diyerek çadıra gidince yorgunluğun etkisi ve havuz keyfinin verdiği gevşeme ile çadıra girip hemen uykuya dalıyorum tatlı düş ile.

Bu gün 109 Kilometre civarında yol yapmışım.

Aşağıda yaptığım yolun haritası

Powered by Wikiloc